วัฒนธรรมบ้านเชียงสมัยก่อนประวัติศาสตร์ พิมพ์ อีเมล์
 

 
     
 

          บ้านเชียงเป็นแหล่งโบราณคดีที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศไทย  ซึ่งค้นพบว่าเคยเป็นที่อยู่อาศัยและที่ฝั่งศพของคนก่อนประวัติศาสตร์ยุคโลหะ  เมื่อราว  5,000  กว่าปีมาแล้ว   มีความเจริญก้าวหน้าทางวัฒนธรรมและเทคโนโลยีสูงมาแต่โบราณ  ชาวบ้านเชียงโบราณเป็นชุมชนยุคโลหะที่รู้จักทำการเกษตรกรรม  เลี้ยงสัตว์  นิยมทำเครื่องมือเครื่องใช้และเครื่องประดับจากสำริดในระยะแรก  และรู้จักใช้เหล็กในระยะต่อมา   แต่ก็ยังคงใช้สำริดควบคู่กันไป  ชาวบ้านเชียงโบราณรู้จักทำเครื่องปั้นดินเผาภาชนะสีเทา  ทำเป็นลายขูดขีด  ลายเชือกทาบและขัดมัน   รู้จักทำภาชนะดินเผาลายเขียนสีรูปทรงและลวดลายต่างๆ  มากมาย   กรมศิลปากรได้ส่งเครื่องปั้นดินเผาที่ขุดพบที่บ้านเชียงนี้  ไปตรวจสอบคำนวณหาอายุโดยใช้วิธีเทอร์โมลูมิเนสเซนส์ (THERMOLUMINESCENSE)  ที่ห้องปฏิบัติการของพิพิธภัณฑ์  มหาวิทยาลัยเพนซิลวาเนีย  ประเทศสหรัฐอเมริกา  พบว่ามีอายุประมาณ  5,000-7,000  ปี  ซึ่งเครื่องปั้นดินเผาลายเขียนสีที่พบที่บ้านเชียงนี้นับว่ามีอายุเก่าแก่กว่าที่ค้นพบที่ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน  จากความเห็นและการสันนิษฐานของนายชิน  อยู่ดี  ภัณฑารักษ์พิเศษของกรมศิลปากร  ได้ให้ความเห็นว่า “เป็นเครื่องปั้นดินเผาลายเขียนสีที่เก่าแก่ที่สุดในทวีปเอเชียอาคเนย์  และอาจจะเก่าแก่ที่สุดในโลกก็เป็นได้”

          นอกจากนั้นชาวบ้านเชียงโบราณยังรู้จักทำเครื่องจักสาน  ทอผ้า  มีประเพณีการฝังศพ  ฝังสิ่งของเครื่องใช้   อาหารรวมกับศพเป็นการอุทิศให้กับผู้ตาย  สิ่งของที่เป็นโบราณวัตถุซึ่งได้จากการสำรวจ  รวบรวมและขุดค้นที่บ้านเชียง  รวมแหล่งใกล้เคียง  เช่น  ขวาน  ใบหอก  มีด  ภาชนะดินเผา   ทั้งที่เขียนสีและไม่เขียนสี   และดินเผาลูกกลิ้ง  ดินเผา  แม่พิมพ์หินใช้หล่อเครื่องมือสำริด   ทำจากหินทรายเบ้าดินเผารูปสัตว์   ดินเผาลูกปัดทำจากหินสี   และแก้วกำไล  และแหวนสำริด   ลูกกระสุนดินเผา  ขวานขัดหิน  และได้พบเศษผ้าที่ติดอยู่กับเครื่องมือสำริดแกลบข้าวที่ติดอยู่กับเครื่องมือเหล็ก  เป็นต้น

                               
 
   
 
 
 
 
 
 
สงวนสิขสิทธิ์ © 2550 UdClick.com! ชุมชนออนไลน์ ของชาวอุดร